3

Alles is toch nog goed gekomen, mensen! We hebben op de camping Playa Arenillas in Islares in het campingwinkeltje voor slecht 8 Euro een pak koffie en een sacacorchos kunnen bemachtigen. Geen zorgen dus over onze toestand.

Ik heb begrepen dat sommige lezers zich afvroegen hoe het zat met de sanitaire voorzieningen in ons mobiele huis. Nou, ik kan u zeggen: die zijn minimaal en uitsluitend voor noodgevallen of crisissituaties. Wij maken veelal gebruik van de voorzieningen op de diverse campings hier in het land.

Maar eerst hadden we nog een dagje strand voor de boeg. Het playa van Valdearenas leek ons een goede plek. Ruime parkeervoorzieningen, restaurants en een surfschool. Niet dat we activiteiten in die richting willen ontplooien, een surfschool geeft altijd garantie op de aanwezigheid van surfers die er over het algemeen woest aantrekkelijk uitzien. Oei, ik dwaal af.

Echter bleek na een uur of twee dat het hier behoorlijk woei en er steeds meer bewolking tevoorschijn kwam. Dat konden we niet hebben. En toen bleek dat de surfschool een klas van 30 kinderen les ging geven zijn we de camper ingestapt en er vandoor gegaan. Niet alvorens we een goede Plato Del Dia in het restaurant naar binnen hadden gewerkt.

Vervolgens zijn we weer op het strand van Sonabia neergestreken, en aansluitend een plaatsje op de camping uitgekozen.

Het is voor ons ook wennen. Vrouwen met teiltjes afwas naar de natte hoek en mannen in de weer met de grijswatertank. Maar goed, ieder zijn ding. Nadat wij geparkeerd en gedoucht hadden gingen we op zoek naar restaurant El Abuelo dat volgens de veelgebruikte applicatie Tripadvisor het beste restaurant van het dorp was. Na een korte wandeling van een kwartier kwamen we aan en vroegen we in correct Spaans een mesa por dos. No hay, zei opa zelf, die achter de toog van het bargedeelte stond. Ik heb geen kok vandaag, dus helaas, queso de cacahuetes. Op de vraag of er nog andere restaurants in de buurt waren, werd wat over de campingkantine gebrabbeld, maar verder moesten we het maar uitzoeken.

Nu had zagen wij een diner in de campingkantine niet echt zitten, dus gingen we verder op zoek en wilde net omdraaien toen we achter een heuvel een leuke Argentijn zagen die ook nog goed bleek kunnen te koken. Dus wederom was ons hachje gered. En de kurkentrekker is niet nodig gebleken.










Source

2 Replies to “3”

Comments are closed.