1. Vakantie!

U zult er niet van opkijken, lieve vrienden, dat wij wederom huis en haard achter ons hebben gelaten om tijdelijk onze tijd in beter en warmer oorden door te brengen, hetgeen doorgaans vakantie wordt genoemd; een activiteit die wij zo vaak mogelijk plachten te ontplooien, welke echter afgeremd wordt door arbeid en andere werkzaamheden die zodoende een meer frequenter uitvoering belemmeren, alsmede vaak ontoereikende saldi op diverse bank- en spaarrekeningen. Maar het is weer de tijd van het jaar, en heel toepasselijk is laatstleden mei het vakantiegeld gestort dus we kunnen weer!

Verwacht echter dit keer geen reisverhalen over spannende rondreizen door onherbergzame en ontoegankelijke gebieden. Dit jaar zijn we twee weken op eenzelfde locatie, welke u zich wellicht nog herinnert uit de vertellingen van de rondreis in Spanje van vorig jaar, waarover ik u toen uitgebreid verslag heb gedaan en we zijn neergestreken bij Carmen, over wie niets dan goeds, want zij leest dit ook (weliswaar via een vertaal app, dus ik heb wat speelruimte) en deze hartelijke vrouw heeft haar fraaie appartement weer twee weken aan ons verhuurd. En vanaf deze landelijk gelegen finca zullen we onze avonturen met u delen. Tenminste, ik hoop dat er wat gaat gebeuren of dat er iets zal plaatsvinden anders zal het een muy abburido verslag gaan worden.

U ziet, de 38 lessen Spaans die wij van de Colombiaanse schone, ella se llama Luz uit Rijen hebben genoten, hebben inmiddels hun vruchten afgeworpen en wij kunnen tegenwoordig (en uitsluitend in tegenwoordige tijd) onszelf met iets meer dan manos y pies uitdrukken en communiceren vlotjes in diverse Spaanse dialecten. Vaak helaas juist net het verkeerde, waardoor voornoemde handen en voeten, en soms ook andere lichaamsdelen, toch zeer handige hulpmiddelen blijken.

Inmiddels is de eerste dag weer achter ons, maar daarover viel slechts te melden dat het druk was op het vliegveld te Brussel en het lang wachten was bij het automobielverhuurbedrijf, daar er vier (4!) boerse Spaanse señora’s het allevier niet eens waren met het meisje achter de balie en er steeds na ieder telefoontje naar het hoofdkantoor van het moederbedrijf een nieuwe discussie op gang kwam en er weer overnieuw onderhandeld en overlegd moest gaan worden. Toen eindelijk een overeenkomst was afgesloten, bleek de kleur weer niet goed. En omdat de kantoorbemanning slechts uit twee jongedames bestond waarvan één overduidelijk pas sinds een dag of twee werkzaam in de autoverhuurbranche was, duurde het een en ander wat langer dan gebruikelijk. Maar nadat ik uiteindelijk weer vakkundig een pierna was uitgedraaid, want in tegenstelling tot opschieten en vlotjes afhandelen kunnen ze dat dan weer wel, reden we om twee uur a las tarde op de snelweg richting San Martin de Valdeiglesias dat gelukkig al vanaf het vliegveld goed staat aangegeven, want het systema de navigacion liet ons behoorlijk in de steek. Ik hoop voor de lange rij wachtenden achter ons dat de vier dames inmiddels hun felbegeerde coche hebben kunnen bemachtigen.

Het verrukkelijke weer maakte de achter ons liggende reisdag al snel weer goed en de ontvangst in San Martin de Valdeiglesias was allerhartelijkst en al snel kon ik mijn hangmat optuigen voor een verlate siësta. Men moet zich immers zo snel mogelijk aanpassen en de gebruiken van het gastland in acht nemen.

Komende twee weken voor ons geen br-, n- of spexits, e- of andere k’s, of onhebbelijke en deprimerende nieuwsberichten. Maakt u zich geen zorgen: wij redden ons wel. Ik houd u op de hoogte!

Woordenlijst Spaans
Finca – boerderij
Muy abburido – dodelijk saai
Ella se llama – zij heet
Mano – hand
Pie – voet
Pierna – been, echter in dit verband: poot
Señora – Spanjaard van de vrouwelijke kunne
A las tarde, ergens in de middag. Zo tussen een en zeven, half acht. Ruim begrip.
Systema de navigacion – Nieuwerwets apparaat dat het Beste Boek Van De Weg (ANWB isbn 963783976) langzaam maar zeker vervangt.
Coche – auto
Siësta – middag- of schoonheidsslaapje
Valdeiglesias – Valleikerken. Dat leg ik nog wel eens uit.

2. San Martin de Valdeiglesias

Op de tweede dag van ons zoals nu al blijkt veel te kort verblijf in het zonovergoten Spanje hebben we voornamelijk uitgerust van de inspannende en uitputtende reisdag die benodigd was om ons te kunnen laten overgieten. Bovendien is mijn wettige en lieftallige echtgenoot nog niet helemaal hersteld van het hardnekkig griepje dat ‘ie onder zijn leden heeft, dus kan ik slechts meldden dat we niet bijzonder veel uitgevoerd hebben vandaag.

Ik zal u dus eens wat vertellen over het gebied waar wij vertoeven. San Martin de Valdeiglesias ligt in de provincie Madrid, maar ook in de autonome regio Madrid. Dat is om het makkelijk te maken. Spanje heeft namelijk 17 autonome gebieden zoals dus Madrid, maar ook Catalonië, Aragón en Calicië om maar eens een paar bekende te noemen. Die gebieden zijn destijds door ene Franco ingesteld om toch een eenheid binnen Spanje te creëren en te voorkomen dat men met nog een burgeroorlog elkaar het kot uit zou vechten. Is deels misluk, maar heden tendage lijkt het allemaal koek en ei. Nadeel is dat iedere regio een eigen regering en bestuur heeft, dat het vlotjes uitvoeren van nationale wetten en ambitieuze plannen enigszins vertraagd en belemmert.

San Martin de Valdeiglesias ligt op ongeveer een uurtje ruiden van de stad Madrid en is bekend om zijn middeleeuws kasteel en vast wel nog iets maar dat schiet me zo niet te binnen. Oh ja, toch. De mooie kerk die op dit moment gebruikt wordt als ooievaarsnest. Het kasteel is begin deze eeuw volledig gerestaureerd en er worden tentoonstellingen gehouden, alsook concerten en toneelvoorstellingen. Tevens zijn er plannen om er een wijnmuseum te vestigen, alleen wacht men nog op toestemming en subsidies uit Madrid. En of dat nu van de stad, de provincie of het regionaal bestuur moet komen is niet helemaal duidelijk.

Verder is het deze tijd van het jaar bloedverziekend heet met zo’n 36 graden in de schaduw, maar daar hebben we mee leren omgaan en doen gezellig mee met de Spanjolen en hun fijne gewoontes als de siësta en de tapas. Hopelijk maken we morgen wel iets mee, want om nu nog meer uit te weiden over de Spaanse staatsinrichting lijkt me een beetje vermoeiend.

3. Het strand

Dag 3

Vandaag vroeg opgestaan om door middel van een rondje van 5 km hard (als in snel) te lopen om zo alle kicals uit de diverse Spaanse heerlijkheden te verwerken en zo doende de afname van mijn gewicht waar ik een klein jaar aan heb gewerkt niet in twee weken volledig ongedaan te maken.

Daarna even gecontroleerd of het stuwmeer er nog lag, en warempel, dat was gelukkig todavia het geval, waardoor wij deze reis niet voor Juan met de nombre corto hebben gemaakt. Het stuwmeer bleek echter nogal vol; ik schat zo’n meter of twee meer dan normaal. Het heeft hier namelijk in de maand mei perros y gatos geregend. En dat is mooi voor de watervoorziening en irrigatiekanalen en dergelijke, maar het gaat tevens enorm ten koste van de beschikbare vierkante meters playa! En om nou Madrid op te zadelen met hoog water gaat ook wat ver. Maar omdat het lunes was en de gemiddelde locale inhabitanten gewoon en el trabajo waren, waren er slechts een aantal paardenkoppen en andere quibissen op ons allerfavorietste strand(je) van de zon, meer en andere leuke dingen aan het genieten.

Het strand en ik hebben een haat-liefde verhouding. Ik kom er heerlijk tot rust en kalmte, maar mijn tere huidje kan niet zo heel goed tegen de felle sol vanwege het ontbreken van diverse pigmenten en mijn vroegere, door overerving verkregen worteltjesrood haar. Tot voor kort ging er dus altijd een jerrycan zonnebrandcrème mee en ook een parasol waaronder ik me dan in allerlei onmogelijke posities moest vouwen om maar alle beetjes schaduw te benutten. Tot voor kort! Want ahora heb ik een Sombrilla. Google het maar eens. Verzonnen door twee Australiërs die net als ik node op zoek waren naar een comfortabele hoeveelheid sombra. Echter, dat ding wat niet meer is dan wat tentstokken, scheerlijnen, zonwerend doek en haringen kost de lieve som van 190 AK (Aussie Knoeten) wat omgerekend sowieso buiten het budget valt en wordt trouwens ook niet overzeesch verzonden. Dus heb ik het een en ander van oude tenten, tweedehands marktplaats artikelen en een oud dekbed maar zelf in elkaar geflanst. Avondje achter Singer naaimachien en wat zeilogen gestanst en geslagen et voila, zie hier het resultaat. Hij doet het prima en ik ben er nu al aan gehecht.

Na het strand lekker kaas, worstjes, tapaatjes en de volledige voorraad rode wijn pastoor gemaakt, samen met Carmen, onze hospita en ik moet zeggen: met een paar glaasjes rood hulpmiddel komt dat Spaans vanzelf. Hasta mañana!

Woordenlijst:
Todavia – nog steeds
Nombre corto – dat kunt u zelf wel invullen, toch?
Playa – vamos a la
Perros – honden
Gatos – katten
Lunes – maandag
En el trabajo – aan het werk
Sol – zon
Sombra – schaduw
Sol y sombra, fameus tapasrestaurant te Breda
Ahora – nu
Et voila – geen idee, is frans en hoort hier eigenlijk niet thuis
Hasta mañana – Tot morgen!

4. Bij Carmen

¡Qué dia! Alles wat maar verkeerd kon gaan ging ook verkeerd vandaag mis amigos! Patrick werd om 7 uur ruw uit zijn slaap gewekt door, zo hij dacht, Carmen die op ons terras heen en weer liep, maar het bleek een uitgebroken paard uit de weide van de buurman te zijn. Deja vu hoor ik u roepen, en dat klopt. Vorig jaar hebben we precies hetzelfde meegemaakt toen Mijndert zijn heil buiten de wei ging zoeken, en ik de oude Tomás een of twee handjes heb geholpen om de zaken weer op orde te krijgen. Daar ik nog de schone slaap der onschuldigen sliep, is het grootste deel van de consternatie aan mij voorbij gegaan, maar toen Carmen wel op het terras verscheen was dat ook gedaan. Uitbundig als zij kan zijn ging ze te keer tegen het palen- en afraster bedrijf dat in haar ojos een belabberd resultaat had opgeleverd en eiste dat dit rapido werd opgelost. Daarbij maakte zij overbodig gebruik van haar gsm, want de goede man had haar ook zonder kunnen horen. Gelukkig stuurde hij een van zijn bekwaamste medewerkers namelijk Juan. Juan die volgens mij niet ouder dan 27 kan zijn, is een vakman in het repareren van hekwerken en doet dat bij voorkeur met ontbloot en fraai bovenlijf en slechts gekleed in een net te strakke korte broek. Caliente! Ik heb steeds goed opgelet of alles wel goed ging en of Carmen hem niet te veel afleidde.

Maar toen sloeg het noodlot toe en de stoppen door. Ook bij Carmen. We hadden van het een op het andere moment geen stroom meer en dat is ook voor ons een kleine ramp gezien het aantal oplaadbare apparaten dat dagelijks in de stopcontacten hangt. En dan heb ik het nog niet eens over de wijn in de koelkast. Ai dios mio! Een paar telefoontjes later bleek er een parajo (waarschijnlijk een raaf) tegen een van de contactpuntjes van de elektriciteitsmast in de omgeving te zijn gevlogen en daarbij geroosterd het leven had gelaten, en waardoor de halve valei nu zonder electriciteitsvoorzieningen zat. Er zat volgens Carmen niets anders op dan te wachten en dat deed zij ook prompt, haar werkzaamheden (waar volgens mijn helder inzicht geen spatje stroom voor nodig was) kwamen nu even op de tweede plaats.

Praktisch ingesteld als wij zijn gingen we para caminar en zijn gaan lunchen bij het zwembad waar het menu del dia bestond uit gazpacho, emperador en crema vanilla. Toen we een uurtje later weer op de finca waren was alles weer normaal en hoefden we ons geen zorg te maken over de temperatuur van de rode wijn die hier, jawel, koud gedronken wordt, hetgeen bij 36° een aangenaam verkoelend effect resulteert.

Daarna nog een paar baantjes in het stuwmeer getrokken en de avond afgesloten bij restaurant El Pijama met een drankje en een hapje, de problemen van de ochtend raakten snel op de achtergrond en ik ben benieuwd wat de volgende dag zal gaan brengen. Una vida dura zo’n vakantie!

Woordenlijst
¡Qué dia! – wat een dag!
Mis amigos – mijn vrienden
Ojos – ogen
Rapido – stante pede
Caliente – warm, heet
Ai dios mio! – o mijn god!
Para caminar – de kuierlatten pakken
Menu del dia – menu van de dag. 3 gangen en een drankje dat tussen de 9 en 12 euro kost en geserveerd wordt tussen twee en half drie. Ieder restaurant is bij wet verplicht een menu del dia aan te bieden.
Gazpacho – koude soep van komkommer, tomaat en een vleugje knoflook
Emperador – zwaardvis
Crema vanilla – crème brule maar dan met kaneel ipv geblakerde suiker
Una vida dura – een zwaar leven

5. El Salvador

Buenas dias Amigos,

Wanneer je zoals ik enige actividades deportivas ten uitoefening wilt brengen zul je dat hier in de Spaanse hooglanden ‘s ochtends moeten doen wanneer de allesverzengende hitte van de zon de koelte van el noche nog niet heeft verjaagd. Om ten laatste half acht zul je dan moeten aanvangen, anders is het te laat en is de kans op oververhitting te groot, met alle gevolgen, zoals blaren en thermische shock, van dien.

Daarna, genietend van een eenvoudig yoghurt-met-fruit desajuno en een taza zelfgebrouwen, jawel, met de originele Bialetti mocca-expres welke ons op alle viajes vergezeld, heerlijke koffie, bedacht ik me dat het vandaag moeilijk zou worden een verslag te schrijven. Vanwege de de warmte, die net nog aangenaam aanvoelt wanneer men in de schaduw vertoefd, hadden we niet zoveel energie om teveel activiteiten te ondernemen. Nu zijn wij ook heel goed in het niets doen en hebben, om dit hoy zo goed mogelijk te kunnen doen, de hamaca en strandbed opgetuigd op een stuk van het landgoed wat we aanvankelijk de heksenkring noemden, maar navraag bij de eigenaresse leerde dat de officiële naam Los Viejos Olivos is, dat staat voor De Oude Olijfbomen. Dit is een door Carmen gecreëerde lugar die, omdat ze de omringende olijfbomen niet of nauwelijks snoeit, de hele dag door schaduw brengt. En daar hebben we zo’n beetje de dag versleten. Spannend he?

Ik zou dus kunnen gaan vertellen dat ik daar een stukje heb geschreven over de ontsnapping van de caballos en de daaropvolgende stroomuitval, door een raaf veroorzaakt, maar dat zou een soort schriftelijk Droste effect creëren en dat is irritant. Welk effect? Hoor ik u vragen. Het Droste effect. Dat komt uit de fotografie en schilderkunst en is genoemd naar de bekende chocolade- en cacaofabrikant die een blik cacao op de markt bracht met daarop afgebeeld een zuster die een dienblad vasthoud met daarop hetzelfde blik als dat waarop zij afgebeeld staat en wat dus een tot in het oneindige reeks van herhalingen resulteert, ware het niet dat dit al snel tot niet meer waarneembare resoluties leidt. Nou, ja u begrijpt wat ik bedoel.

En net toe ik me bedacht dat we het verslag maar zouden laten voor wat het was, brak er toch weer paniek uit. Wat bleek? Onze Juan, die ik ayer nog enorm opgehemeld had vanwege zijn ongekende kwaliteiten alsmede zijn vakkennis betreffende weilandscheidingen, had toch ernstige steken laten vallen en was vergeten een rol grofmazig gaas op te ruimen, waardoor dit nu omwikkeld was om het been van een van de daar in de wei loslopende merries, welke daar overduidelijk last van had en omdat paarden nu eenmaal niet het technisch inzicht hebben dit zelf op te lossen, was er toch een probleem ontstaan. Ik zag dit met lede ogen aan en besloot om, temeer dat de merrie zelf vruchteloze pogingen ondernam, maar een handje te gaan helpen. De yegua was op zich allervriendelijkst en ik kon haar zonder problemen benaderen. Even was ik bang dat zij met haar poot, discúlpeme: been zou gaan trappen, waar paarden nu eenmaal om bekend staan, maar omdat dit toch in het gaas gevangen zat, was deze angst onterecht. Over die drie andere benen had ik verder nog niet nagedacht. Voorzichtig heb ik toen met wat gewrik en getrek uiteindelijk het gaas weten te verwijderen en de merrie liep even later dankbaar terug de wei in, en ik kreeg ter plekke de bijnaam El Salvador toebedeeld.

Het gaas had echter in mijn vinger geprikt waardoor een klein gaatje was ontstaan waar nogal wat bloed uit vloeide, waardoor dit erger leek dan dat het was. Carmen, bezorgd als zij is, bood direct aan om naar het dichtstbijzijnde hospitaal te rijden, maar ik kon haar overtuigen dat dit ook met behulp van het handige spuitbusje met vloeibare pleister van het Kruidvat, welk ik altijd bij de hand heb, gerepareerd kon worden. Je bent gecertificeerd BHV-er of niet.

Daarna nog een spelletje Spaans Monopolie gespeeld met Aaron, het zevenjarige zoontje van onze buurvrouw Patricia, die hier permanent resideert. Door de korte aandachtsspanne van Aaron, die de huur en andere kosten gewoon uit de bank betaalde, want zijn dinero was van hem, heeft het potje gelukkig niet erg lang geduurd.

Wat een dag. Gelukkig was er nog een flesje vino tinto.

Woordenlijst
Buenas dias – goeiendag!
Actividades deportivas – sportieve activiteiten
El noche – de nacht
Desajuno – ontbijt
Taza – tas ofwel kopje
Hoy – vandaag
Hamaca – hangmat
Ayer – gisteren
Lugar – plaats, plek
Caballos – paarden
Ayer – gisteren
Yuega – merrie
Discúlpeme – excuseert u mij.
Dinero – geld, het slijk der aarde
Vino tinto – rode wijn, hemelse drank gemaakt van blauwe druiven

6. Hangmat

Hola amigos vanuit mijn hangmat richt ik mij weer tot u en dicteer dit verslag met behulp van het geweldige Google Docs op mijn draagbare telefoon en de spraakherkenning functie die hierin is ingebakken het enige jammere is dat de spraakherkenning in het Nederlands geen interpunctie herkend zo u ziet is dit niet onoverkomelijk maar kan echter zeer verwarrend op u als lezer overkomen het is voor mij als verslaggever echter een fantastisch hulpmiddel en ik ga hier zeeën van tiempo mee besparen de spraakherkenning is echter niet geheel volmaakt soms krijg ik de vreemdste dingen als resultaat maar ik denk dat dit een kwestie van duidelijker articuleren is of het is die krekel op de achtergrond

Die dictafoon zullen maar even laten voor wat het is. Met de dedos de mano typen gaat eigenlijk ook prima. In het begin van de ochtend had ik nog een korte ontmoeting met Juan die op zijn minst gezegd stront chagrijnig rondliep omdat hij natuurlijk op zijn k***** (Haha die sterretjes worden automatisch geplaatst. Google Docs heeft ook een auto censuur functie LOL) had gekregen vanwege het losliggende en rondslingerende gaas. Ik probeerde hem nog wat op te vrolijken met een leuk grapje in het Spaans maar dat kwam niet goed bij hem over en hij stapte in zijn auto en reed zonder verder ook maar iets te zeggen huiswaarts. Ik geloof niet dat we nog snel iets van hem zullen vernemen. Naar verluidt is hij in La Mancha gids geworden van rondleidingen voor Don Quichotte kenners en fanatici.

Tijdens de lunch kwam Millie de Poes weer eens bij ons schooien. U kent haar nog wel van de verhalen van el año passado, toen zij nog een kitten was en net haar zusje Pillie had verloren door het onverantwoordelijke rijgedrag van Carmen, die daardoor de hele week overstuur is geweest. Millie is nu echter zelf bewust ongehuwde moeder geworden van twee kittens die echter nog een beetje mensenschuw zijn. En omdat wij vermoedden dat het dieet van de finca gatos slechts uit raton, vogeltjes die niet goed uitkijken, en ander af en toe voorbijkomend eetbaar gedierte bestaat, kan het volgens ons geen kwaad om de poezen eens flink te verwennen met kaasjes en worstjes en wat al niet meer ter tafel komt. Er staat Millie deze week ook nog een onaangename verrassing te wachten als zij hier in het dorp door de lokale veearts zal worden gesteriliseerd, om zodoende overbevolking van wilde katten op de finca en omliggende terreinen te voorkomen.

Verder is het vandaag lui stu€)57g#^£

O, sorry ik was even weg gedoezeld. De zon en bijbehorende temperaturen van tussen de 36 en 37° celcius beginnen hun tol te eisen. Neem daarbij het wiegen in de hangmat en de zwoele stem van Enrique Iglesias (een van de 16 niños van Julio) die via moderne draadloze technieken door een minuscuul klein speakertje op de achtergrond tot mij komt en u begrijpt dat ik af en toe de concentratie verlies.

Ik zou ook graag zo’ n leuke foto nemen met een klein wolkje en dan het standaardgrapje maken, dat ik overigens van @arendevries heb gestolen, over het al dan niet doorgaan van de barbacoa vanavond, echter zo u ziet op bijgesloten panoramafoto is er geen wolkje of vuiltje aan de lucht. En barbecuen is hier ook niet zo’n heel goed idee. Het gras is en de omliggende gronden van ons huisje zijn zo gort- en kurkdroog dat een vonkje genoeg is om de hele finca in lichterlaaie te zetten. Dus dat doen we maar niet. Bovendien cocino ik uit principe nooit op vakantie.

Dit was het voor vandaag. We vertrekken zometeen naar de Hispaansche capital om te kijken of er nog iets te doen is dit weekend. Daarover later meer!

Adios!

Woordenlijst

Tiempo – tijd, maar kan ook betrekking hebben op het weer
Dedos de mano – vingers. Niet te verwarren met dedos de pie, wat tenen betekent.
El año passado – vorig jaar
Raton – muizen, zowel knaagdier als computerbesturingsapparaat
Niños – kinderen
Barbacoa – barbecue
Cocinar – koken, cocino ik kook
Capital – hofstad danwel hoofdstad

7. Orgullo

Dia siete

Vandaag togen we naar de Spaanse hoofdstad Madrid want het scheen dat er een feestje georganiseerd werd, en als de Spanjaarden ergens goed in zij dan is het wel in fiësta’s. Dat kun je wel gerust aan hen overlaten. Per auto gingen we naar het Atocha station en vanuit daar met de metro verder de bruisende stad in.

U mag het gerust weten vrienden en vriendinnen, de afgelopen tijd ben ik net als u en vele anderen geschokt door de vele aanslagen, terreurmissies en ander verschrikkelijk geweld, maar met name om de schietpartij in Orlando was ik erg verdrietig. Het in koele bloede neerschieten van mensen om hun seksuele oriëntatie kwam bij mij hard en recht in het hart aan. Het was natuurlijk de zoveelste in een lange rij van aanhoudend geweld en ik had het er met mijn lieve echtgenoot over en we vroegen ons af of dit zou ophouden en de mensen weer eens normaal gingen doen. Hij verwachtte niet dat dit op korte termijn zou gaan gebeuren, en ik dacht dat hij gelijk had en dat maakte mij een beetje terneergeslagen.

Dat gevoel werd gelukkig met een grote knal uit mijn lijf en leden weggeblazen toen ik het met kleurrijke en met regenbogen versierde metrostation van Chueca uitstapte en oog in oog stond met duizenden mensen met wie ik ogenschijnlijk weinig overeenkomst of relatie mee had, maar die er net als ik trots zijn op wie we zijn en dat we anderen de ruimte geven ook trots te zijn. Er hing een uitgelaten en relaxte sfeer ondanks maar ook dankzij de aanwezigheid van een grote politiemacht. Die heeft er voor zover ik weet voor gezorgd dat alles goed verliep en er geen debiele enkeling dit grote feest zou bederven.

De Madrid Orgullo is allang het het feest voor acceptatie van homo’s, biseksuelen, lesbiennes transgenders en andere allerhande sexuele variaties ontstegen. Dit feest is er voor iedereen en bijna iedereen was er ook. Ik heb duizenden mensen gezien en duizenden soorten mensen. En dat ontroerde me.

Maar tot zover de serieuze noot.

De rijkversierde straaten tussen Chueca en Puerto del Sol waren afgeladen vol met mooie mensen en er werd goedkope tinto de verano gedronken door tienermeisje die voor een opreden van een voor mij onbekende bekende Spaanse playback artiest kwamen, er werd op straat toneel gespeeld en vanaf de balkons met water gegooid, alles in een fijne feeststemming. We hebben genoten van een versgemaakte Japanse bao op het Plaza de Pedro Zerolo en er werd duur bier geschonken in de voor elke doelgroep wel een bestaand horecaetablisiment. En toen liepen we plotseling Miguel die wij kennen als de echtgenoot van onze vriend Luc daar tussen de 1,6 miljoen anderen tegen het lijf. Wat een toeval. De Mr Gay van Spanje hebben we helaas net gemist en terwijl de stad tot aan de nok toe volliep zijn wij veel te vroeg huiswaarts gekeerd want we konden maar beperkt parkeren en moesten nog dik een uur rijden.

Volgend jaar is het World Pride in Madrid. Gaan jullie mee?

Woordenlijst
Orgullo – Trots

8. Las Aves

De vakantie valt vies tegen vrienden en vriendinnen! Op ornithologisch gebied dan, he. Niet qua weer, sociabilidad en dergelijke; dat zit wel goed. Maar waar ik u vorig jaar hele verhalen kon vertellen over de koningsarend en de kierewiet, is het in deze tijd van het jaar maar een saaie bedoening voor een vogelliefhebber zoals ik. Het sterft hier van de mussen die naar men zou verwachten met deze temperaturen massaal van het dak zouden vallen, maar ze houden zich kranig en zijn volop in de weer met het vangen van diverse eetbare insecten, waar wij dan ook weer mee geholpen zijn. Verder heb ik de zwarte spreeuw vaak gehoord met zijn kenmerkende als ppjjjooeeii te omschrijven roep, maar slechts een maal live kunnen aanschouwen terwijl hij indruk aan het maken was op een femenino exemplaar. En ik meen tijdens een van mijn tweedagelijkse rondjes hardlopen een wielewaal te hebben gezien, maar helemaal zeker ben ik daar niet van, omdat genoemd exemplaar zich de vinkentering van mijn in galop zijnde lijf schrok en zich uit de vleugels maakte voordat ik goed en wel een zuiver beeld van de aves had.

En duiven. In het Spaans heten ze met een mooi woord palomas maar het blijven vliegende ratten. En volop in diverse soorten zoals Turkse, hout- en post exemplaren teveel aanwezig. Ik geloof niet dat ik veel duivenliefhebbers of melkers onder mijn lezers kan scharen, maar indien een van u toch deze hobby is toegedaan, mis sincero disculpas, maar ik heb gewoon een fikse hekel aan dit type vogel. Bah. Uit m’n huerto stelen, dat kunnen ze. En ik ben niet de enige die er zo over denkt. Vraag maar aan mijn teergeliefde suegra, en zij zal dit volmondig beamen!

Verder nog wat algemeen voorkomende species zoals de gewone alsmede de Iberische ekster en diverse soorten van de zwaluwfamilie maar dan houdt het echt op.

En terwijl aan dit stukje zat te werken zag ik bij mijn poezelige voetjes iets bewegen dat leek op een uit den kluiten gewassen regenworm maar een nadere bestudering wees uit dat dit een kleine slang bleek, en wel een tiflópidos, oftewel een wormslang, een ongevaarlijk reptiel dat in de campo veelvuldig te vinden is en ook nuttig is met betrekking tot het bestrijden van mieren en termieten die op het dagelijkse menu van deze serpent voorkomen.

En dan die burro, die zich bijna tweemaal aan dezelfde steen stootte. De steen in deze metafoor was een afgedekte antieke olijfpers die hier op het erf staat waar ik een foto van wilde maken. Terwijl ik het afdekzeil er vanaf haalde maakte ik een onverhoedse beweging met mijn cabeza en stootte daarbij tegen de hardijzeren slinger waarmee in vroeger dagen de pers werd bediend. Au. Heel erg au. En zo blijkt ook dat niet alleen wanneer u uw narís schend, uw aangezicht geschonden wordt, maar ook als u uw voorhoofd stoot. De foto is verder goed gelukt, al zeg ik het zelf, en bij het terug toedekken scheelde het een tiende van een millimeter of ik had die slinger bijna weer in mijn gezicht. Ik ga maar weer even liggen. Tot mañana!

Woordenlijst
Sociabilidad – gezelligheid
Femenino – vrouwelijk
Aves – vogel
Mis sincero disculpas – mijn immer oprechte en niet aflatende, edoch altijd gemeende excuses
Huerto – moestuin
Suegra – schoonmama
Campo – velden en wegen
Burro – ezel
Cabeza – hoofd
Narís – neus
Mañana – ooit

9. Dagindeling

Dia nueve

U zult zich misschien wel afvragen, señores, of wij wel voldoende en gezond eten. Er komen immers verrekt weinig sfeerimpressies en foto’s met betrekking tot of met als hoofdonderwerp “de maaltijd” voorbij in deze reeks verslagen. Welnu, maakt u zich geen zorgen! Ik weet niet of ik het als eens heb verteld, maar wij schakelen bij aankomst in Spanje altijd meteen over in de Spaanse stand, en dat houdt in: men begint de dag met een kop koffie, natuurlijk gebrouwen in mijn eigen vertrouwde Bialetti potje en een licht ontbijt. Yoghurtje, bammetje, dat werk.

Dan, als er iets gedaan moet worden dan doen we dat in de ochtend. Op vakantie doen wij in principe vrij weinig, maar u kunt denken aan boodschappen, sporten en misschien nog een of twee activiteiten, maar op dit moment komt er niets boven. U kunt er vanuit gaan dat het in ieder geval, nou ja, in ons geval dus niet teveel is. Bij het tweede bakske nemen we een dulce. Eigenlijk is dat niet erg Spaans; een Spanjaard zal dit bij zijn eerste kop nemen, maar de locale gebruiken zijn dermate flexibel dat men ons hier niet op zal aanspreken of anderszins terechtstellen. Maar vreemd vindt men het wel.

En plots Is het dan ineens dos en la tarde en tijd voor de siësta. De gemiddelde Spanjaard moet dan zijn middagmaal naar binnen werken en dat moet snel gebeuren, want de met het eten gemoeide tijd gaat allemaal af van zijn middagslaapje. En daarin heeft de Spaanse cultuur met behulp van wettelijke verplichting iets op gevonden. Het menú del día. Restaurants zijn verplicht dit aan de Spaanse arbeiders aan te bieden in de vorm van een eenvoudig driegangenkeuzemenu tegen een vrij gunstige prijs, zo tussen de 9 en 12 euro. Daar kan je zelf niet voor in de cocino gaan staan ploeteren.

Nu is het gelukkig ook voor niet-arbeiders toegestaan van deze faciliteiten gebruik te maken en kunnen wij dus gewoon aanschuiven. De camarero zal u dan de gerechten van die dag opnoemen, en daarbij is het zorgvuldig opletten, want dat gaat in rap en vloeiend Spaans, bij voorkeur met een à twee dialecten. Eerst de primero’s waarbij u kunt denken aan een vaak koud geserveerd soepje, een ensalada mixta of een bord pasta met variërende saus. Ten tweede geeft u de segundo’s op die bestaan meestal uit een bijzonder grote lap carne of pescado met gebakken, gefrituurde of in de olijfolie geweekte patatas. “En groente?” vraagt u zich af. Nou verduras, daar zijn ze in Spanje niet zo van. Wellicht in de wat duurdere en dus meestal wat chiquere restaunts, maar niet teveel hoor. Alsjeblieft zeg. De comida gaat vergezeld van een bij de prijs inbegrepen glas wijn of bier. Frisdrank kost extra. Na deze twee gangen kunt u nog een postre bestellen zoals flan, torte de quesa of wat fruta, maar dat is niet verlicht; een kop koffie mag ook.

Dit alles speelt zich af in een tijdsbestek van zo’n drie kwartier tot maximaal een uur. U begrijpt dus dat er niet teveel tijd is voor opmaak en opsmuk, en het er soms wat laten we zeggen, eenvoudig uitziet, maar dat maakt hier niet uit. Als het maar lekker is. En als het niet lekker is, dan heb je als uitbater een probleem, want dan komt men gewoon niet meer. Er zijn namelijk restaurants in overvloed. Ik schat hier in het dorp één op de tien inwoners. En er staan er inmiddels ook een groot aantal leeg. Die hadden een slechte cocinero of een te frivole ober, want daar houden ze hier ook niet van.

Ik vertel u dit omdat wij bij het opsommen van de gerechten, soms, ondanks de geweldige Spaanse les van onze Luz soms niet begrijpen wat de ober loopt te brabbelen. Als we dan om verdere uitleg vragen, is het vaak wat meer duidelijk. Echter soms ook niet. En als we dan stoute schoenen aan hebben dan nemen we juist dat gerecht. Zodoende hebben we al vaak “anders” maar nooit verkeerd voedsel tot ons gekregen. Tot gisteren. Ik waarschuw u: hoort u een keer het gerecht “callos” vallen, pak dan uw biezen en ga ergens anders eten. Dit gerecht bestaat uit voormagen, pens en al het andere dat men eigenlijk bij het slachten wegmieterd, geserveerd in een vulgaire saus die het enige doel heeft de smerige geur van het vlees, waarvan ik me herinner dat mijn ouders het vroeger aan de hond gaven, te maskeren. Jakkie bah! Maar dit even tussendoor. Vergeten en weer verder. We kijken niet om. Gatver!

Maar zoals gezegd, dit was een voorval, het is eigenlijk altijd goed en vaak nog beter.

Dan is het eten voorlopig gedaan en begeeft men zich ten ruste tot een uur of vier, half vijf. Dan gaat men proberen het werk van die ochtend af te krijgen en dat is vaak lastig. Ik weet niet waarom maar dat is nou eenmaal zo. Omdat wij vrijgesteld zijn van enigerlij werk of verplichting kunnen we bijvoorbeeld naar het strand of iets anders onzinnigs gaan doen. En verstandig als wij zijn gaan we bij deze temperaturen pas rond deze tijd want anders hangen de vellen eraan, hoeveel olie en crème ge ook smeert.

Patrick zorgt altijd voor een bocadillo voor tussendoor en wat fruit voor daarna. Dat houden we dan tot acht, half negen, negen uur vol en gaan we ons maar eens verfrissen en drink ik meestal een tinto de verano. Dat is goedkope wijn aangelengd met Casera, een frisdrank met citroensmaak, maar ik gebruik fanta limon zero, dat is ook toegestaan, afgekoeld met wat ijsklontjes. Tegen tienen gaan we dan op zoek naar een terrasje om een drankje met een tapatje te nemen, en dan zit het er weer op. De volgende dag gaat weer precies zo. Behalve in het weekend, maar dat vertel ik nog wel een keer.

Blêäœgggghhh. Callos. Oefff.

Woordenlijst
Señores – dames en heren
Dulce – zoet broodje of cakeje
Dos a la tarde – twee uur in de middag
Siësta – middagpauze
Menú del día – menu van de dag
Cocino – keuken
Camarero – ober
Primero’s – voorgerechten, eigenlijk het eerste gerecht
Ensalada mixta – gemengde salade
Segundo’s – het tweede gerecht, meestal beschouwd als het hoofdgerecht
Carne – vlees
Pescado – in zoet- of zoutwater levende vaak afzichtelijke creaturen
Patatas – aardappelen
Verduras – groenten
Chiquere – is gewoon Nederlands voor deftiger
Comida – maaltijd
Postre – nagerecht
Flan – vanillevlaatje met caramel
Torte de quesa – kaastaart/cheasecake
Fruta – fruit
Cocinero – kok
Bocadillo – broodje
Callos – blêrch

10. Salamanca

Dia diez

Omdat het niet altijd fiësta kan zijn (wie heeft dat trouwens bepaald vraag ik me af. Waarom zou dat niet kunnen? Ik zou met die persoon wel eens een hartig woordje willen spreken! Maar ik dwaal in de eerste zin al weer af) hadden we het idee om vandaag de dag eens wat cultureel verantwoordelijk door te brengen in plaats van weer de ganse dag te lamzakken in de zon. En dus hadden we bedacht om viajar a Salamanca. En omdat het todavia en aanhoudend warm is leek het ons een goed idee om dat niet midden op de dag te doen maar of in de ochtend of in de avond te doen. We kozen voor het laatste omdat we in de ochtend niet altijd even actief kunnen zijn en omdat er verhalen rondgingen dat Salamanca in de avond erg gezellig kan zijn. En het kwam goed uit want de buienradar.es had een buitje lluvia voorspeld juist op de tijd dat wij in de auto zouden zitten. En het als het dan eens regent in Spanje dan regent het ook goed! En toen we de aparcamiento in Salamanca in reden stopte het, zoals afgesproken met de dames en heren weergoden.

Salamanca heet de mooiste stad van Spanje te zijn en ik kan u vertellen dat dit helemaal correct is. Voor zover ik kan beoordelen natuurlijk, want ik heb wel een aantal Spaanse steden mogen aanschouwen, maar helaas nog lang niet allemaal. Maar we hebben het dan wel over het oude centrum natuurlijk. De rest van de stad is natuurlijk eind vorige eeuw uitgedijd en geëxpandeerd waarbij men het niet zo nauw heeft genomen met de architectuur als in de 16e eeuw toen het beroemde Plaza Mayor waarvan u hieronder een aantal fotografische hoogstandjes ziet is weggezet. Maar het mag gezegd worden: Salamanca es muy bonito!

La Dorada, zoals de stad ook wel genoemd wordt vanwege de gloed van de zonsondergang die de zandstenen gebouwen fraai belicht, heeft een fijne vibe zoals men dat heden ten dage placht te zeggen, en de vele studenten die de stad rijk is hebben het er ook zichtbaar naar hun zin.

De bouwers van de stad en zijn vele antieke bouwwerken hebben met vooruitziende blik de stad ingericht zodat deze voor de toeristen van deze eeuw vele bezienswaardigheden heeft. En dat terwijl toentertijd het fenomeen toerist nog niet eens bestond! Ook heeft er een of andere geinponem in de gevel van de nieuwe kathedraal (uit 1513) die uit een mix van Gotische en Renaissance stijlen bestaat bij een restauratie een ruimtevaarder in de versierselen verwerkt om te laten zien dat de kerk met zijn tijd meegaat.

Een ander grapje is de kikker die verwerkt is in de rijkversierde, in plateresco (de 16e eeuwse Spaanse kunststijl die wordt gekarakteriseerd door verfijnde aanwending van ornamenten in de architectuur) toegepaste hoofdingang van het universiteitsgebouw. Het verhaal gaat dat als je op eigen kracht de kikker vind tussen de ongeveer zevenhondervijendertigduizend andere ornamenten en versierselen, je een lang leven zal hebben. Of dat nu al dan niet voorspoedig zal zijn wordt er dan weer niet bij verteld. Ik had via via een aanwijzing gekregen dat de rana zich op een schedel bevond, maar het duurde toch vrij lang eer ik m gevonden had. Eigenlijk vonden mijn geliefde echtgenoot en ik dat het meer van iets anders weg had dan van een kikker. Als u de foto hieronder bekijkt en uw fantasie de vrije loop laat, dan zult u begrijpen waarom.

Na al dit speurwerk was het tijd voor een bezoek aan een van de vele musea van de stad, en wat bleek, op maandag (en dat was het toevallig op de dag van ons bezoek) zijn alle museï gesloten. Op een na: het San Patrick museum. De als museum verklede Ierse pub was dan cultureel niet heel verantwoord, maar ze hadden er goed bier!

Tevens hebben we een bezoek gebracht aan Palacio Monterrey, het vakantie optrekje van generaal Fernando Alvarez de Toledo, bij ons in de lage landen beter bekend als de duque van Alva, vijand van Willem de Zwijger, mede verantwoordelijk dat de oorlog met Spanje zo’n 80 jaar heeft geduurd en daarom gehaat door iedereen boven de taalgrens van Beligica. Voor de deur een flinke verwensing aan zijn adres geuit en daarna op zoek naar een voedzame maaltijd.

Als de avond is gevallen wordt het Plaza Mayor sfeervol verlicht en treden er diverse artiesten op van even divers allooi en kwaliteit. Echter de mariachi band van de Salamancaanse Universidad was toch wel een hoogtepuntje. Wat konden die zingen en spelen zeg! Omdat het toch vakantie was besloten we om het er maar eens flink van te nemen en op het plein zelf te gaan eten ondanks de door de vele bezoekers en toeristen opgedreven prijzen in de daar aanwezige horeca. Althans dat dachten we. Niets van waar! Zeer betaalbaar, voedzaam en lekker! Bravo voor Salamanca!

Het was dit keer slechts een bliksembezoek en een kort ook nog. Maar ik weet het zeker: we komen nog eens terug, want Salamanca is een perfecte bestemming voor bijvoorbeeld een lang weekendje weg. Tot zover Twee Op Reis.

Woordenlijst:

Fiësta – feest
Viajar – reizen
Todavia – nog steeds
Lluvia – regen
Aparcamiento – parkeergarage
Es muy bonito – is erg mooi
La Dorada – de gouden stad
Rana – kikker
Duque – hertog
Plaza Mayor – het grotere plein. Groter dan welk ander plein is niet bekend
Bravo – Hoera!